Thursday, December 29, 2016

සමුගැනීම

 
මතු යම් දිනෙක 
යළි මෙහි මුණ ගැසෙන තුරූ

'ඉතිං අායුබෝවන්'
බ්ලොග්වරුනි ගරූ !

Monday, December 19, 2016

පිටකොටුවේ බෝ ගස (නො)කී කවිය

 







දිවා රෑ කාබන්ඩයොක්සයිඩ් දානය
පුද පුදා අැදෙන රථ පෙරහැර
ප්‍රභාසංස්ලේෂණයත් දැන් මා හට
මහා වධයක් විලසය

වෙඩි හඬින් පිරවුණු
බෝම්බ හඬින් පිපිරුණු
රිය-වෙළෙඳ හඬ කැලතුණු සවනත
කම්මලේ බලු කන් මෙන

කඳුළු වායුව වැදී
දෙනෙත් කඳුළින් ඉතිරුණු
දින ගණන කොතෙක්දැයි
කියන්නට මතක නැත

අැසල කළු දුම සමග හමා අා
ජාතිවාදී මිනී කුණු ගන්ධයෙන
ශ්වාසනාලය අවහිරව
මැරි මැරී උපනෙමි

වරින් වර මා අබියස
මිනිස් පංචස්කන්ධ සුණු විසුණුව
රුධිර බිඳු මා වෙතට විසි විණ
කම්පිතව ගියෙන මා ගත
මොහොතකට නැවතිණ හදවත

සිලි සිලි හඬින් නිරතුරු සැලෙන
ළදලු පත් හිස පුරා ගවසාගෙන
නිශ්චලව භාවනාවක ලෙසින
හිඳින්නට වරම් අහිමිය

බෝ අතු පුරා එල්ලීගෙන
බණ කියන මා වවුලන් නැත
තමන්ටම කියා ගාථාවක් අැති
බෝධියක් වීමට පින් නැත

මහේශාඛ්‍ය බෝධීන්ගෙන් දුරස්ව
ඉතිහාසයේ සාක්ෂ්‍යකරු විලස වැඩ හිඳින
එලොව නොව මෙලොවටම වැඩ පිණිස දුක් විඳින
කොටුවෙන් පිටත බෝ ගස වෙමිය...!

Monday, December 12, 2016

වාමනයා සහ සිඟන්නිය








බලාගෙන හුන්නෙමි
අැසිපිය නොහෙළාම
ස්ත්‍රියක් මා තුරුළට එන 
දවසක් ගැන 
දෑඟිලි ගැන ගැන

ඒත් අපි ඉතිං
අැස් මට්ටමට හසු නොවන
මානයක වෙසෙමින
සියලු බර දරාගෙන 
දහඩිය කඳුළු වගුරන
ගොරහැඩි වාමනයෝ වම්හ

ඒත් එක දවසක 
නුඹ අැවිත් මා අසල හිඳ 
මා ගතට තුරුළුව
සිඟමන් යදින සඳ...

මා ගත දැවටෙන
නුඹේ දුර්වර්ණ කඩමලු
මට සොඳුරු පහසකිය...

නුඹ වෙතින් හමා එන්නේ 
හැමදාම දැනුණු මල් සුවඳ පරදන
ජීවිතේ මට දැනුණු 
ඉමිහිරිම සුවඳය...

එදා සිට ඉසිලූ
මේ තුඟු පවුරුවල බර 
දැන් බරක් නොවේ මට...

නුඹගේ ගත පහස
දැනේ ඊට වඩා බරට 
ම සිතට !

Friday, December 9, 2016

කඳුළක සුවඳ

සිඳුණු අත්තටු අත ගගා
කූඩුවේ හිඳ වැළපෙනා 
සිහිනයක නැඟ ඉගිල්ලී විත්
මගේ හද තුළ නිවසනා
මගේ සුමිතුරු කිරිල්ලී

කඳුළු බිඳුවක් වාරුවට රැගෙනා
නේක සුසුමන් දරාගෙන පැමිණා
මගේ හිත මත වසාගෙන නුඹ
නුඹේ හද දොර පියන්පත් හරිනා

තැවුල් ගිනි නිති නුඹේ සිත දවනා
නිහඬවම මා නිවාලන බැවිනා
මටම පමණක් කියන කවියක
නුඹේ කඳුළේ සුවඳ මට දැනෙනා


Friday, November 18, 2016

බොරලු අහසක සිහිනයක්


බොරලු අැතිරුණු අහස මත අැවිද
වලාකුළු අතුළ පොළාෙව මත වැතිරෙමි
තෙත බරිත සිහිනෙකින් පෙම්වත්ව
සීතලේ ඔබ වෙතට තුරුළු වෙමි...

යට ගිය දවස නිරතුරුව අැවිද ගිය
මං අතර පිටස්තරයාව අතරමං වෙමි
අකැප සෙනෙහසක වටපවුර අස
නිහඬවම නැවතී නිසල වෙමි...

දුරම දුර අෑතකට පිය නඟන
ඔබෙ සියුම් පියවර හඬින් අවදිවෙමි
අවසාන සෙවණැලි කෙළවරද ම'වෙතින
අෑත් වී යන'යුරු අඩවන් නෙතින් දකිනෙමි...

ඔබ අඩක් ලියා ගිය කවක ඉතිරි පද සොයමින
සහස් ගව් දුර සිතින් පියාඹමි
නාඳුනන වදන් මැද හෙම්බත්ව, අවසන
යළි පොළෝ ළය මතට අැද වැටෙමි...!

Tuesday, November 1, 2016

නිහඬ කළ පුතුනේ










පුතුනේ... නිහඬ කළ පුතුනේ
නුඹේ කටහඬ අැසෙනවා මට ගුවන්තල අතරේ
නුඹේ කට හඬ අැසෙනවා මට සයුරු රළ පතරේ
පුතුනේ... නිහඬ කළ පුතුනේ

මිනිස් ජීවිත නසා වැනසූ රුදුරු ඝන අඳුරේ
පන්හිඳක් ගෙන ගහලයින් හා යුදට නුඹ වැදුනේ
නුඹේ පන්හිඳ නුඹේ කටහඬ කගක් විය සටනේ
පුතුනේ.. නිහඬ කළ පුතුනේ

ගහලයින්ගේ සාද කෙළියක රටක් වූ පවිනේ
නිහඬ කෙරුනද නුඹේ කටහඬ සයුරු රළ පතරේ
තිබේ සැම දා නුඹේ සුසුවඳ මගේ ළය ගැඹරේ
පුතුනේ... නිහඬ කළ පුතුනේ

(1990.02.18 දින පැහැරගෙන ගොස් ඝාතනය කරන ලද 
මාධ්‍යවේදී රිචඩ් ද සොයිසා වෙනුවෙනි.)

Friday, October 14, 2016

පියයුරක් තනිව...

 
 නික්ම ගියෙහිය 
නුඹ නිහඬවම
තනි කොට දමා මා,
අැගේ ළැම මත

උපනිමුව අපි මෙලොවට
එකටම, එකම නිමේෂෙක
හෙමි හෙමින් පිපීගෙන වැඩුනෙමුව
අැගේ මල්වර ළැම මත

ඉනික්බිති... ඉනික්බිති
අප පමණක්ම දැන සිටි 
අැගේ සොඳුරුම රහස්
දැනුදු කිතිකවයි මා සිත

අෑ දරුවන් වැදූ සඳ
අභිමනින් උනිමුව අපි
මාතෘ ප්‍රේමයෙන් පිරුන 
ක්ෂීරයෙන් බරිතව
ළදරු මුව මඬල
ස්නේහයෙන් රැඳිණ අප මත

කිම්ද නුඹ 
අාතුර වන්ට කාරණ? 
ජීවිතය ඉතිරි කොට මා හට
නුඹ මරණය තෝරාගන්ට කාරණ?

දරාගනු කෙලෙසක ඉතිං
සදාකල් මේ තනිකම...
සිතාගනුවත් කෙලෙසක
මෙතැන් සිට මා 
අැගේ ළැම මත 
තනිවම බව ...!